Rozdział 18

I will follow you

I will follow you

All through the night I will follow

Felicia Sorenson "Once"

- Która jest? - zapytał Lampard po raz pięćsetny z rzędu, parząc sobie tysięczną kawę.

- Siódma dwie, plus te dziesięć sekund, które upłynęły od twojego ostatniego pytania - poinformowała go Rose zza kuchennego stołu. - Powinni się odezwać dawno temu.

- Może nie mogą - mruknął Lampard. - A może coś się stało, a my tu, kurwa, siedzimy jak słupy.

Rose zmarszczyła czoło w akcie głębokiego namysłu.

- Wiesz co, zadzwoń do ojca Ghiottone - powiedziała. - On zrozumie o co biega.

- To jest niezły pomysł - rzekł powoli Frank. - Ojczulek na pewno im się tam przyda!

Pomacał się po kieszeniach, potem rozejrzał dookoła, próbując zlokalizować aparat.

- A już wiem, w pokoju został! - ucieszył się i wypadł z kuchni.

Rose podniosła się z wysiłkiem i dolała do kawy śmietanki, tak jak lubił Lampard.

- Dziecko - głos, który rozległ się znienacka za jej plecami, sprawił, że podskoczyła na pół metra w górę, upuszczając przy tym dzbanuszek. - Musicie tam iść!

Rose odwróciła się gwałtownie, nie zwracając uwagi na toczący się po blacie szafki mlecznik, ani kapiącą jej na kapcie śmietankę.

Między stołem a lodówką, w nieprawdopodobnie ciasnym miejscu stała panna Waterhouse, ubrana w elegancki, tweedowy kostium i szary kapelusik na spiętych w kok włosach. W dłoniach sciskała staromodną torebkę, na twarzy zaś malował jej się wyraz absolutnego zatroskania.

- To pani? - zapytała Rose, osłupiała. - Skąd...?

- Nieistotne, moje drogie dziecko- odparła starsza pani energicznie. - Musicie natychmiast tam zejść! Oni was oszukali!

- Kto? - Rose chwilowo niczego nie rozumiała.

- Idżcie do drzwi! - skomenderowała panna Waterhouse.

- Ale jak pani... - końcówka pytania Rose utonęła w nagłym ryku włączonego znienacka telewizora. - Frank, wyłącz to pudło!

Krzycząc do Franka Rose odwróciła się na chwilę w stronę kuchennych drzwi. Gdy spojrzała ponownie, kąt między stołem a lodówką był pusty.

- Co jest? - Rose ruszyła do przodu i pośliznęła się na kałuży śmietanki.

- Rose, chodź tu natychmiast! - ponad raptownie ścichłym rykiem telewizora rozległ się głos Lamparda.

- Sam chodź! I wyłącz to cholerne telejajco, na rozrywkę ci się zebrało? - warknęła Rose, kuśtykając w stronę salonu i zostawiając za sobą śmietankowe odciski kapci.

Frank, z oczyma lśniącymi niczym diamenty, wpatrywał się z zajęciem w ekran telewizora.

- Słuchaj! - rzekł, ściskając Rose za ramię.

- ...podpalono kilka budynków w śródmieściu Leicester - mówiła spikerka. - Na szczęście obyło się bez ofiar śmiertelnych, mimo, że ogień rozpowszechniał się bardzo gwałtownie. Amatorskie nagrania wideo pokazują obiekt latający, prawdopodobnie niewielki samolot, którym przemieszczali się dysponujący miotaczem ognia podpalacze, prawdopodobnie terroryści.

Twarz spikerki na ekranie zastąpił teraz niewyraźny obraz dachów śródmieścia nad którymi polatywało coś ciemnego, podobnego trochę do szybowca. Był tylko jeden problem: ten szybowiec machał skrzydłami i miał długie wężowe ciało.

- Ja jebię - wyrwało się szczerze Rose.

Domniemany szybowiec zakołował nad miastem, wygiął wdzięcznie szyję i zionął ogniem z pyska. Kilka dachów zaczęło się palić.

- Przecież to jest pieprzony smok! - wykrzyknął Lampard. - Wielki jak autobus ze skrzydłami! A skoro coś tak wielkiego przelazło do naszej rzeczywistości...

- ...To ona miała rację - wlazła mu w słowo Rose. - Grey i jego ekipa zrobili nas w koncertowe bambuko i specjalnie nas rozdzielili, napuszczając na Pierdzącego Zająca. Żeby móc tutaj majstrować przy Drzwiach.

- Ona? Jaka ona? - zdziwił się Lampard.

- Panna Waterhouse - wyjaśniła niecierpliwie Rose. - Była przed chwilą w kuchni. Jazda, idziemy do kościoła. Przy okazji, co cię walnęło, żeby teraz telewizję odpalać?

Frank spojrzał na nią jakoś dziwnie, jakby trochę zaskoczony.

- A nie, mnie nic - odpowiedział. - Telewizor sam się włączył, na kanale informacyjnym, chociaż ostatnio zostawiłem go na...

-...sporcie, taaaak - dokończyła za niego Rose.

- Nie, na BBC History akurat - sprostował Lampard. - Gadałem z ojczulkiem, już tam jedzie z ekipą, rozpatrzą się w sytuacji i jakby co pomogą. Właściwie to nie wiem czemu od razu do niego nie zadzwoniliśmy. Idioci.

- Idź po torbę - skomenderowała Rose.

Po chwili, krokiem na tyle szybkim, na ile pozwalała aktualna kondycja Rose, opuścili apartament, kierując się do garażu.

Gdzieś nad centrum widać było łunę pożaru, nad miastem roznosiło się zaś głuche wycie syren, należących do karetek pogotowia, radiowozów i pojazdów straży pożarnej. Najwyraźniej smok nie rezygnował z rozrywki.

Mimo, że była juź noc ciemna, kościół St. Mary de Castro nijak nie chciał tkwić w ciemnościach. Wręcz przeciwnie, podświetlony był hojnie z prawie wszystkich stron i podkraść się do niego niepostrzeżenie było wręcz niepodobieństwem.

- W cholerę i z iluminacją - wymamrotał Frank, pikając zamkiem i alarmem samochodu.

- Nie marudź i chodź - Rose pociągnęła go za rękę. Przewiesił sobie torbę przez ramię i posłusznie jął przełazić przez niski murek, w miejscu, w którym ktoś kiedyś usunął jedno przęsło z kutego ogrodzenia cmentarza i nie wstawił nowego.

Jako że kościół na wzgórzu zamkowym wzniesiono pierwotnie jako kaplicę, służącą celom pogrzebowym, jedno z wyjść znajdowało się od strony nekropolii właśnie. Drzewa osłaniały je od strony ulicy, a głęboki, zwieńczony ostrołukiem, ganek dostarczał dodatkowo cienia, zapewniającego dyskrecję poczynaniom stojącej tam osoby.

Rose i Frank wbili się w ten cień, po czym, przyświecając sobie komórką, przystąpili do oględzin drzwi. Nieduże, acz solidne, wyposażone były w dosyć staroświecki zamek, który spróbowała sforsować Rose, z pomocą wydobytego z kieszeni scyzoryka.

- Dawno tego nie robiłam - mruknęła, dłubiąc cienkim ostrzem w dziurce od klucza. - Zgaś, ktoś idzie!

Frank posłusznie wyłączył komórkę i oboje przeczekali z zaciśniętymi zębami zabłąkanego pieszego, który szedł ulicą, tuż za płotem cmentarza i wkrótce zniknął za rogiem kościoła.

- Dobra, świeć - skomenderowała Rose, przystępując do drugiej rundy zmagań z zamkiem. Ten jednak okazał się najzupełniej niepodatny na jej zabiegi.

- Daj ten scyzoryk - rzekł Lampard, jednocześnie wręczając dziewczynie komórkę. W jej mdłym blasku wyglądał zadziwiająco męsko i przystojnie. Rose podała mu narzędzie, sama ciekawa wyniku, on zaś zagłębił ostrze w otworze zamka, wykonał kilka delikatnych ruchów, coś szczęknęło i drzwi stanęły otworem.

- Ale jak ty to...? - Rose nie mogła z wrażenia domknąć ust.

Frank Lampard uśmiechnął się szelmowsko.

- Nie zawsze byłem grzecznym chłopcem - rzekł i mrugnął jednym okiem. - Panie przodem.

Zaglądając do ciemnego wnętrza kościoła Rose uświadomiła sobie, że mają w torbie latarkę,

więc może należałoby jej użyć, zanim wybiją sobie zęby na nierównej posadzce.

Żółty krążek światła wyławiał z atramentowych ciemności coraz to inne elementy kościelnego umeblowania i wystroju. Pachniało kurzem, starym drewnem i kadzidłem.

- Jakim cudem ten smok wylazł? - zastanawiała się Rose. - Powinien wywalić w posadzce lej jak po bombie.

- To błoniastoskrzydłe paskudztwo piwnicy ci nie zdemolowało - zauważył Lampard, bezszelestnie zamykając drzwi. - Nawet jedna butelka z winem nie spadła.

- Fakt - zgodziła się Rose. Oświetliła podstawę wieży, niejako obudowanej kościołem, stworzonym z połączenia kilku wcześniej istniejących budynków sakralnych. - To gdzieś tam?

- Pod chrzcielnicą - rzekł Frank, spoglądając na dobyty z kieszeni plan, wydrukowany z komputera pospiesznie, przed wyjściem z z domu.

Przysadzista, romańska chrzcielnica, wykonana z beżowego piaskowca, stała sobie na środku pomieszczenia, stanowiącego parter kościelnej wieży. Frank i Rose przeszli ostrołukowymi drzwiami i jęli oglądać to kamiennne naczynie, mające formę kielicha na jednej solidnej nóżce, z czterech stron podpartego czterema cieńszymi kolumienkami, a ustawionego na okrągłej podstawie.

- No fajnie i co teraz? - Lampard wziął się pod boki, gdy obmacywanie chrzcielnicy i naciskanie wszelkich wystających elementów nie przyniosło efektu.

Tknięta przeczuciem Rose jęła macać szereg gotyckich łuków, zdobiących najbliższa ścianę, bez ceremonii próbując przekręcać głowy świętych i skrzydła aniołów. Nagle rzeźbiona kamienna rozetka ustąpiła pod jej dłonią, zagłębiła się w murze, a chrzcielnica z hurgotem przesunęła się na bok, odsłaniając okrągły, zionący czernią otwór, w którym znajdowała się wąska, spiralna klatka schodowa.

Zeszli po kamiennych stopniach jedno za drugim, Rose powoli i ostrożnie, starając się bardzo nie posykiwać i nie jęczeć z bólu, jaki sprawiało jej potłuczonemu ciału chodzenie po tych stromych schodach, Frank za nią, asekurując i pomagając jej troskliwie.

Wkrótce stanęli u wylotu łagodnie sklepionego tunelu, wypełnionego gęstą ciemnością. Powietrze było zaskakująco suche, przepojone jakimś dziwnym, cierpkim zapachem, przywodzącym na myśl coś niezmiernie starego, może zioła sprzed wieków. W oddali coś chichotało, szepty i szelesty odbijały się od kamiennych ścian i półokrągłego stropu, tupot kończyn, czy może odnóży, na granitowych płytach podłogi, budził zas dreszcz nienazwanej grozy.

Rose spojrzała w czarną czeluść tunelu i zastanowiła się jak ona zdoła tam wejść. Bóg jeden wiedział, co mogło się tam czaić.

- Idziemy? - ciepła dłoń Lamparda ujęła jej rękę.

"To miłość trzyma nas tutaj, an powierzchni, a strach ściąga nas w dół".

Słowa księdza Ghiottone zadźwięczały w uszach Rose. Spojrzała wprost w jasne oczy Franka Lamparda i już wiedziała.

- Z tobą mogę iść nawet do piekła - powiedziała.

Razem wstąpili w czerń podziemnego korytarza.

Majka oceniła sytuację jednym rzutem oka.

Sytuacja była zła.

Pies poleciał nie wiadomo dokąd, Wasyl, jeszcze zamroczony uderzeniem w głowę, siedział ze związanymi na plecach rękami pod drzewem, Walter zaś klęczał, z głową przewieszoną przez jeden z kamieni, wciąż skuty kajdankami i przytrzymywany przez Hintena. Sama zaś Majka tkwiła niewygodnie pochylona, ponieważ James Rainault wykręcał jej ramię do tyłu.

- Zaczynamy? - w obwiedzionych sińcami rybich oczach byłego sekretarza błyskała wyraźna niecierpliwość.

- Najpierw trzeba ją związać - odparł Rainault. - Daj swój pasek.

Hinten puścił Waltera i sięgnął do spodni. Wyciągał pasek z takim pośpiechem, że go upuścił, a gdy się po niego schylił, Walter, z morderczym błyskiem w oku uniósł się gwałtownie z kamienia i wyrżnął go potylicą w twarz.

- Aaaa! Bój dooooozzz! Bój dooooozzz! - wrzeszczał Hinten wijąc się po ziemi i trzymając za twarz. Spomiędzy palców ciekła mu krew. - Zdooowuuuu!

- Zabiję cię! - ryknął Walter nieswoim głosem.

Rainault westchnął ciężko, po czym nie puszczając nadgarstka Majki, podniósł pasek i uniósł nogę, chcąc kopnąć Waltera w żebra.

I wyrżnął się jak długi, podcięty celnym kopniakiem w kostkę, wymierzonym przez Wasyla.

- Wiejcie!!! - zawył Marcin. - Majka, wiej!!!

Walter, klęczący z rękami skutymi na plecach, nie dał rady się podnieść, przewrócił się tylko na bok, natomiast Majka, uwolniona z uścisku wroga, śmignęła w krzaki, nie wiedząc jednakże co robić dalej. Zatrzymal ją jednak głos Rainaulta.

- Biegnij, Majka, biegnij! - zadrwił weterynarz. - Wstawaj, skurwysynu...! Biegnij, Majka, a jego mózg rozpryśnie się po okolicy. Nie wierzysz?

Coś szczęknęło metalicznie.

Majka spojrzała ostrożnie poprzez gałęzie.

Srebrzysty, chromowany pistolet lśnił groźnie w ręku Rainaulta, mierząc lufą wprost w skroń Wasyla.

- Wiem, że tam jesteś, polska dziwko - warknął James Rainault. - Daję ci pięć sekund. Raz, dwa...

- Uciekaj!!! - ryknął Wasyl z całej mocy po polsku. Rainault zdzielił go lufą pistoletu w twarz.

- Trzy... - kontynuował.

Na drżących nogach Majka wylazla z chaszczy, minęła Rainaulta i podeszła do Marcina, obejmując go w pasie.

- Miłość, jaka to piękna rzecz - westchnął Rainault teatralnie. - Tak bardzo ułatwia zycie nam, złoczyńcom.

- Miałaś wiać - w głosie Wasyla zabrzmiała desperacja.

- N...Nie mogę - odpowiedziała Majka, płacząc Marcinowi prosto w pierś. - Nie mog... mog... mogłabym...

- Grzeczna dziewczynka - pochwalił Rainault. - Hinten, podnieś, z łaski swojej, dupsko z gleby i zrób co trzeba. Czekają na nas w Leicester.

- Ja dzierbię! - odpowiedział Hinten z wyrzutem oraz godnością.

- Mój kuzyn zatrudnił debila - mruknął ponuro Rainault. - Potrzymaj pistolet. Celowanie w głowę tego ćwoka nie przekracza twoich możliwości?

- Gdybyź die był grewnym żewa... - Hinten obdarzył weterynarza morderczym spojrzeniem, o ile rozgotowana ryba może takowe posiadać, po czym przejął z jego rąk broń.

Ciemność w tunelu była upiornie i przerażająco żywa. Poruszała się wokół Rose i Franka, pulsowała, szeptała tysiącem głosów i dotykała, lepkim, obrzydliwym dotykiem pajęczyny. Co gorsze w świetle latarki nie było widać niczego poza murami i posadzką, a jednak wiedzieli, czuli wyraźnie, że coś tam było i szło korytarzem razem z nimi.

Nagle jakaś lodowata dłoń znikąd prześlizgnęła się po karku Rose. Tłumiąc paniczny wrzask dziewczyna odskoczyła, potknęła się o wystającą płytę posadzki i byłaby się wyłożyła jak długa, gdyby nie refleks Lamparda. Złapał ją tuż nad posadzką, a światlo trzymanej przez niego latarki zatańczylo dziko po ścianach i suficie, zamieniając to ponure miejsce w coś w rodzaju obłąkanej dyskoteki.

- Frankie, czy ja jestem jakąś damulką w opresji? - zapytała Rose, próbując dodać sobie animuszu. - Nie musisz mnie łapać za każdym razem!

- If you fall I will catch you I will be waiting, time after time - Frank, tak samo napięty jak ona, zanucił nieśmiertelny przebój Cyndi Lauper. - Od tego jestem, madame.

- Cholera, wsadziłam rękę w coś mokrego - powiedziała Rose z irytacją. - Poświeć no tu.

- Nie doceniasz mojego kunsztu artystycznego - rzekł Lampard z udanym smutkiem, posłusznie świecąc jej na dłoń. - O cholera!

Ciecz, która splamiła palce dziewczyny miała barwę intensywnej czerwieni.

- O ja pierdolę - jęknęła Rose, przysuwając się do Lamparda na wszelki wypadek. Otarła dłoń ze wstrętem o spodnie, tymczasem Frank świecił dookoła, próbując znaleźć źródło tego płynu.

- Tu jest kałuża, rozmazałaś ją, jak się podparlaś ręką - rzekł w skupieniu, ignorując szelesty za plecami. - Widzisz, tu jest odcisk twojej dłoni.

- Tam jest następna kałuża - rzekła Rose grobowo, wskazując palcem w przód.

- I następna!

- Jeszcze jedna, czy tu kogoś zarżnięto?

- Albo coś... Nie masz rację. Raczej kogoś - w głosie Franka zabrzmiało obrzydzenie i zgroza.

Podeszli razem do tego przedmiotu, który Lampard wyłowił promieniem latarki z ciemności w głębi tunelu.

- Cholera - powiedziała Rose, głosem zdławionym.

Przedmiot ten był ludzką głową, nie odciętą, lecz oderwaną od karku, o czym świadczyły długie strzępy mięsa, wlokące się za kikutem szyi. Oczy były szeroko otwarte i wypełnione przeraźliwą grozą, natomiast twarz pokrywała tak gruba warstwa krwi, że nie można było rozpoznać jej rysów.

Rose sięgnęła do torby i wyjęła z niej bez namysłu duży nóż kuchenny oraz potężną solniczkę.

- Daj - Frank wyciągnął rękę, w oczekiwaniu na nóż, jednakże poważnie się zawiódł. - Solniczka? Eeeee...

- Nie wybrzydzaj - zganiła go Rose. - Poza tym w horrorach to kobiety zawsze biegają z nożami kuchennymi.

- Uginam się przed potęgą kinematografii - mruknął Frank, próbując przewiercić wzrokiem ciemność przed sobą.

Stadko jakichś niedużych stworzeń, może szczurów, a może czegoś zupełnie nie z tej planety, przeleciało po ścianach i sklepieniu tunelu, nad głowami idących ludzi, z piskiem i szurgotem znikając w ciemnościach za nimi.

- Co to było? - Frank odruchowo przygarnął do siebie Rose jednym ramieniem.

- Kosmoszczury z piekła rodem - mruknęła. - Nie sól mnie!

- Uwierz mi, wolałbym cię pieprzyć i to w jakimś milszym miejscu - odparł.

- Subtelny jesteś - prychnęła Rose. - Szkoła podrywu imienia Johna Terry'ego?

- Myślałem, że nie muszę cię już podrywać - zdziwił się nieco Lampard. - Poza tym nie uwierzyłabyś jakie Terry potrafi mieć gadane, kiedy podrywa jakąś laseczkę.

- Jak to nie musisz? - Rose ujęła się pod boki. - A kto mi randkę obiecał?

Kolejne stadko kosmoszczurów przeleciało nad ich głowami, jeden niemal otarł się o ramię Rose. Odskoczyła ze stłumionym okrzykiem.

- Ja ci obiecałem - Lampard świecił nerwowo dookoła. - I zabiorę cię na randkę twojego życia, jak tylko wyjdziemy z tego kurwidołka. Cholera, nie podoba mi się, że one tak latają! Zupełnie, jakby przed czymś uciekały.

- Na przykład przed tym stworzeniem, które sieje tutaj ludzkimi głowami - dokończyła Rose. - O cholera, i rękami. Poświeć tam!

Lampard poświecił we wskazany przez nią załom muru. Leżała w nim ręka, oderwana od tułowia razem z mięśniem piersiowym i sporym kawałkiem czerwonej koszulki z białym lampasem i charakterystycznym, biało-niebieskim herbem.

- Skąd tu się wziął kibic Bayernu? - zdziwił się Lampard.

- Pewnie doszedł do wniosku, że śmierć w angielskich lochach jest lepsza od oglądania tiki-taki - Rose próbowała trzymać fason, ale jej twarz była biała jak kreda.

- Dobrze się czujesz? - zaniepokoił się Frank. - Może zrobimy postój?

- Po pierwsze, nie przepadam za postojami w towarzystwie ludzkich szczątków, po drugie musimy się streszczać, bo koniec świata nie zechce na nas uprzejmie poczekać - odparła, nieco cierpko. - Bujamy się dalej.

Korytarz kórym szli począł się zmieniać, w miarę, jak oddalali się od wejścia. Zniknęły romańskie, beczkowate sklepienia, zastąpione teraz nierównymi ścianami, wykutymi w litej skale, ostatnia zaś płyta posadzki skończyła się najzupełniej znienacka pod stopami wędrowców, którzy gruchnęli, zaskoczeni, wprost na najeżone kamieniami, pełne górek i dołków klepisko.

- No i koniec luksusów - Lampard podał dłoń swojej towarzyszce, pomagając jej wstać.

- Jestem już chyba cała sina - wymamrotała Rose, krzywiąc się z bólu.

Kosmoszczur furknął pod jej stopami, drugi przemknął ścianą obok Lamparda, po chwili zaś wszystkie płaszczyzny w tunelu zaroiły się od tych stworzeń. Ocierały się o nogi, ramiona i głowy stojących tam ludzi, pozostawiając dziwne, nieco obrzydliwe wrażenie pajęczej lepkości.

Rose bez namysłu przygwoździła jednego nożem do ziemi, aż trysnęła czarnobrązowa, gęsta jak syrop, posoka. Reszta stworzeń, jakby zaalarmowana zgonem pobratymca, uciekła z głośnym piskiem i zwiększoną szybkością, znikając w ciemności, jakby przez nią wessana.

- O fuuuuj, jakie to obrzydliwe - stwierdziła Rose, pochylając się nad swoją ofiarą.

Wprawiając tkwiący czubkiem w ziemi nóż w drgania wiła się dookoła jego ostrza kreatura, wyglądająca jak ziemniaczana bulwa, pokryta rzadkimi, cienkimi brązowymi włoskami. Nie miała oczu, tylko parę grubych różowych czułków, wieniec podobnych tworów otaczał jej otwór gębowy, czy też coś, co na takowy wyglądało, pod brzuchem zaś drgała nieprzerwanie i przebierała masa krótkich nóżek, również barwy różowej.

- Samobieżny kartofel z Czarnobyla - orzekł stanowczo Lampard. - Paskudztwo, faktycznie.

Zacisnąwszy szczęki Rose wyrwała nóż ze stworzenia, które wyprężyło się, odsłaniając różowe podbrzusze, zjeżone mnóstwem odnóży, co skwapliwie wykorzystał Lampard i sypnął hojna dawką soli. Zasyczało, kłąb dymu, czy pary, o okropnej, drażniącej woni uniósł się w powietrze i ze stwora pozostała tylko wilgotna plama na klepisku.

- Nie sól ich więcej - wykrztusiła Rose, zasłaniając nos i usta kołnierzem bluzy. Jej oczy łzawiły obficie. - Bo się zagazujemy.

- Zapamiętam - odparł Lampard i kaszlnął dyskretnie raz i drugi w rękaw. - Nie solić kartofli.

Z ciemnej gardzieli tunelu przed nimi dobyło się ni to stęknięcie, ni to ryk, odgłos basowy, głęboki i powolny. Kosmoszczury rwały teraz nieprzerwaną rzeką po wszystkich dostępnych płaszczyznach, falując tak, że wydawało się przez chwilę, że korytarz ożył i zaczął tętnić niczym naczynie krwionośne giganta.

- Coś idzie - oznajmiła niezmiernie odkrywczo Rose.

Odgłos powtórzył się, tym razem jakby bliżej, a pokrywająca ściany tunelu żywa powłoka rozpiszczała się i rozchrząkała przeraźliwie.

Lampard bez namysłu wyrwał Rose z dłoni nóż, wcisnął jej solniczkę, po czym zasłonił dziewczynę własnym ciałem, zwracając się twarzą w stronę z której nadchodziło tajemnicze stworzenie.

Sapnięcie, a po nim tęgie chrumknięcie rozległy się teraz zaskakująco blisko. Frank poświecił przed siebie.

Tunel wypełniała jakaś czarna masa, która przepychała się przezeń z wdziękiem hipopotama na lądzie, posapując i stękając raz po raz. Po chwili jednak Lampard dostrzegł, że to, co brał za masę, było w istocie potężnym, korpulentnym cielskiem, przemieszczającym się na czterech.. nie, na sześciu krótkich, solidnych kończynach. Grzbiet stwora okryty był pancerzem, z którego wystawały krótkie, grube kolce, zgrzytające o kamienie ścian i stropu, w kierunku zaś stojących przed nim ludzi wyciągała się ciekawie głowa o krótkim, szerokim pysku, trochę jak u rottweilera, w którym błyskał zestaw całkiem upiornie wyglądających zębisk i krwistoczerwony jęzor.

- Tarrasque - powiedziała zaskoczona Rose.

- Aha - zgodził się uprzejmie Lampard. - On nie zawróci, my nie mamy gdzie się usunąć. Znaczy ktoś musi paść trupem.

Tarrasque zatrzymał się i oblizał paszczę z wyraźnym zakłopotaniem, po czym chrząknął krótko i pytająco.

- Święta Marta go obłaskawiła - mruknęła Rose. - Ale ona była dziewicą, w przeciwieństwie do mnie. Mam nadzieję, że nie żałujesz tamtej nocy...?

Lampard oderwał wzrok od potwora i spojrzał na nią.

- To była najpiękniejsza noc mojego życia - odparł. - I nie chcę już żadnej spędzać bez ciebie.

- Poważnie? - Rose poczuła, że się czerwieni.

- Bar... - zaczął Lampard.

W tym momencie tarrasque zadarł łeb, na tyle, na ile pozwalała mu ciasnota panująca w tunelu i ryknął, chrapliwie i potężnie.

- On, albo my - powiedział Frank Lampard.

- My - odparła Rose z niezłomną wiarą.

________________________________________________________________________

Po długich i ciężkich cierpieniach skończyłam kolejny rozdzialik i mam tylko nadzieję, że wam się spodoba.

A w bonusie uwodzicielskie spojrzenie Franka..

Martina